राजनीतिमा शैलीको परिवर्तन केवल भाषणको परिवर्तन मात्र होइन, शक्ति र जिम्मेवारीको पुनर्परिभाषा पनि हो।
कोशी आवाज २०८२ चैत ४ गते बुधबार ।
मोरङ । राजनीतिमा शैलीको परिवर्तन केवल भाषणको परिवर्तन मात्र होइन, शक्ति र जिम्मेवारीको पुनर्परिभाषा पनि हो। रवि लामिछानेको पछिल्लो अभिव्यक्तिलाई यही कोणबाट हेर्नु आवश्यक छ। चुनावअघि उनी जनआक्रोशको आवाज बोक्ने, स्थापित शक्तिविरुद्ध कडा र आक्रामक रूपमा प्रस्तुत हुने नेता थिए। त्यतिबेला त्यो शैली जनसमर्थन जुटाउन प्रभावकारी भए पनि तथ्यमा आधारित सन्तुलन भने कम देखिन्थ्यो।
तर, ठूलो जनादेशपछि देखिएको उनको परिवर्तन आकस्मिक होइन, सत्तासँगै आउने राजनीतिक परिपक्वताको संकेत हो। अब उनी ‘एन्टि–सिस्टम’ भाषणबाट ‘सिस्टम सञ्चालन’ गर्ने भूमिकामा प्रवेश गरेका छन्। त्यसैले उनले आक्रामकता घटाउँदै संयम, अनुशासन र संस्थागत जिम्मेवारीमा जोड दिएका छन्।
उनको अभिमुखीकरण मन्तव्यमा तीन स्पष्ट सन्देश देखिन्छन्। पहिलो, पार्टीभित्र अनुशासन र राजनीतिक संस्कार विकास गर्ने प्रयास। सामाजिक सञ्जालमा समर्थकहरूको आक्रामकता नियन्त्रण गर्न दिएको निर्देशनले जनआधारलाई व्यवस्थित शक्तिमा रूपान्तरण गर्ने संकेत गर्छ। दोस्रो, निजी क्षेत्र, अन्तर्राष्ट्रिय समुदाय र लगानीकर्तासँग विश्वास निर्माण गर्ने रणनीति—यसले उनको आर्थिक व्यवहारिकता र कूटनीतिक यथार्थवाद झल्काउँछ। तेस्रो, सांसदलाई ‘शासक होइन, सेवक’ बन्न दिएको सन्देश—यो लोकप्रिय नाराभन्दा बढी अपेक्षा व्यवस्थापनको प्रयास हो।
यद्यपि, महत्वपूर्ण प्रश्न रहन्छ—यो परिवर्तन स्थायी हो कि परिस्थितिजन्य? विगतमा आक्रामक शैलीबाट उदाएका नेताहरू सत्तामा पुगेपछि संयमित हुनु सामान्य राजनीतिक चक्र हो। तर दीर्घकालीन विश्वास तब मात्र स्थापित हुन्छ, जब बोली र व्यवहारबीच निरन्तरता रहन्छ।
उनले अन्य दलहरूको ऐतिहासिक योगदान स्वीकार्दै भविष्यको जिम्मेवारी आफूहरूले लिने सन्देश दिएका छन्। यो राजनीतिक परिपक्वताको संकेत भए पनि, उनी ‘वैकल्पिक शक्ति’ बाट ‘मुख्यधारको शक्ति’तर्फ रूपान्तरण हुँदै गएको देखिन्छ। वैकल्पिक राजनीति प्रायः प्रतिरोधमा चिनिन्छ, तर शासनमा त्यसको मूल्याङ्कन कामको परिणामबाट हुन्छ।
अर्कोतर्फ, बालेन शाहको अनुपस्थिति पनि चासोको विषय हो। कम बोल्ने तर प्रभाव पार्ने उनको शैली र पार्टी संरचनाबीचको दूरीले भविष्यमा आन्तरिक समन्वयमा चुनौती ल्याउन सक्ने संकेत गर्छ।
समग्रमा, लामिछानेको नयाँ प्रस्तुति ‘आन्दोलनमुखी नेता’बाट ‘शासनमुखी नेता’तर्फको रूपान्तरण हो। अब उनको वास्तविक परीक्षा भाषणमा होइन, नीतिगत निर्णय, संस्थागत सुधार र परिणाम दिने क्षमतामा हुनेछ। अन्ततः, यो परिवर्तन केवल छवि सुधार हो वा दीगो राजनीतिक विकास—यसको उत्तर आगामी कार्यसम्पादनले दिनेछ।
